Blog o rozwoju ruchu i ciała dziecka

Rozwód to nie wyrok

katarzynanowakoska — Wed, 02 Nov 2011 08:16:29 +0000

Decyzję o rozwodzie rodziców, najgorzej znosi ich dziecko. Przy wyprowadzce taty z domu, kilkulatek traci poczucie bezpieczeństwa, nastolatek zaczyna się buntować, a nawet kilkumiesięczny szkrab wyczuwa zmianę nastroju oraz negatywne emocje, wytwarzane przez mamę i tatę.

Nie pomogą zapewnienia, że nic się nie zmieniło i nasza pociecha dalej jest dla nas najważniejsza. Ona chce, by było to jej okazywane, a nie tylko deklarowane. Wieczory, które spędza raz u jednego, raz u drugiego rodzica, stresują i niszczą spokojne dzieciństwo przedszkolaka. Mogą mieć wpływ na koncentrację ucznia szkoły podstawowej, a nerwy, które towarzyszą dorosłym podczas rozprawy sądowej, rzutują na nastrój gimnazjalisty czy ucznia wychowanka szkoły średniej.

W każdej sytuacji możemy szukać pomocy u psychologów i szkolnych pedagogów. Zasięgnijmy języka w rodzinie i nie bójmy się pytać o radę. To, że walczymy o zachowanie spokoju w naszym domu świadczy o miłości, jaką darzymy dzieci. Nie ma ona nic wspólnego z uczuciami, którymi darzyliśmy lub wciąż darzymy naszego partnera, naszą partnerkę.

Choć to bardzo trudne, spróbujmy podzielić świat na sprawy osobiste, dotyczące byłego małżonka oraz na sferę rodzicielską, do której – chcąc nie chcąc – powinniśmy dopuścić eksmałżonka.

Psycholog rodzinny na pewno pomoże nam znaleźć odpowiedź na pytanie, jak oszczędzić dziecku cierpienia związanego z rozwodem i załagodzi – ewentualne – nowe konflikty, dotyczące obowiązków wychowawczych, dzielonych przed dwójkę rodziców. Wszystkie podręczniki dla samotnych mam i ojców nakazują, by nie traktować rozwodu jako wyroku, odczytywanego naszej latorośli. Musi ona mieć czas, by oswoić się z nową sytuacją, Musi widzieć też owoce Waszego porozumienia. Na lodówce lub w innym widocznym miejscu umieszczamy wówczas kalendarz, w którym słoneczkami i gwiazdkami zaznaczamy, kiedy maluch nocuje w swoim pokoju, a kiedy odwiedza tatę w jego mieszkaniu. Wszystkie wspólne wyjścia dziecka i rodzica są wcześniej zaplanowane i również wypisywane w postaci wesołych ludzików, wykrzykników oraz serduszek. Wyprawa na basen z tatą, a wizyta w zoo odbyta z mamą? Nawet gdy rodzice nie mają rozwodu, często tak samo dzielą się tymi atrakcjami. Wasze dziecko z wolna zacznie to rozumieć i pogodzi się z nową sytuacją w domu.

Ciąża adopcyjna

katarzynanowakoska — Mon, 19 Sep 2011 06:46:25 +0000

Gdy rodzice, oczekujący na dziecko adopcyjne, złożą już wszystkie potrzebne dokumenty i pomyślnie przejdą szereg rozmów z pracownikami ośrodka adopcyjnego, rozpoczyna się najtrudniejsza faza – faza oczekiwania. Jej długość uzależniona jest różnymi czynnikami, przez cały czas należy jednak pamiętać, że to nie my wybieramy dziecko – to ono jest dobierane do naszych możliwości, charakterów, warunków lokalnych. Na wszystkie pytania z cyklu „jak adoptować dziecko”, odpowiedzą nam odpowiednio do tego przygotowane osoby z ośrodka. Jednakże dylemat, czy nadajemy się na rodziców adopcyjnych, nie zostanie rozwiązany wyłącznie w oparciu o testy psychologiczne i wywiad środowiskowy. To czas długiego namysłu, rozmów ze sobą samym – małżonkowie muszą zdawać sobie sprawę, na czym polega świadome rodzicielstwo. Powinni też być doskonale zaznajomieni z faktem, iż posiadanie dziecka łączy się z wielkim szczęściem, jak również z wieloma problemami wychowawczymi, zdrowotnymi, ekonomicznymi itd. Mówi się, że bycie rodzicem adopcyjnym stawia przed przyszłą mamą i przyszłym tatą jeszcze więcej wyzwań, niż wychowanie dziecka biologicznego. I tak, o ile w wypadku dziewięciu miesięcy ciąży zdarzają się nam stany lękowe (strach o zdrowie maleństwa, troska o własne bezpieczeństwo), to również podczas oczekiwania na adopcję, pojawia się swoisty „stres w ciąży adopcyjnej”. Boimy się, czy sprostamy zadaniu, czy na pewno dogadamy się z tym małym człowiekiem, który niebawem ma zamieszkać w naszym domu. Czy pokochamy go odpowiednio mocno, czy okażemy to uczucie jasno i intensywnie, czy będziemy wzorem dla naszego dziecka, czy nie zostaniemy odrzuceni… Mnogość rozterek pomogą ukoić specjaliści z zakresu psychologii. To dobrze, że zastanawiamy się nad nową drogą życia – jest bowiem szansa, iż dzięki wszelkim naszym refleksjom, wybierzemy najlepszą opcję. Dla siebie i dla naszego przyszłego dziecka. Ważne, by nieustannie dzielić się swoimi przemyśleniami – ze sobą nawzajem oraz z pracownikami ośrodka, w którym planujemy adopcję. Przecież nie tylko ciąża biologiczna stanowi ogromne wyzwanie. Ta adopcyjna także wymaga od nas stosownych przygotowań oraz ustaleń.

Przeziębiona ciężarna

katarzynanowakoska — Fri, 16 Sep 2011 12:09:33 +0000

W okresie jesiennym, gdy narażani jesteśmy na częste zmiany temperatury, na przeciągi i mżawkę, łatwo złapać przeziębienie. Jeśli same na siebie uważamy, to nie jest powiedziane, że stojąca za nami w kolejce osoba, nie rozsiewa jakichś zarazków, a odwiedzająca nas rodzina, nie wnosi do naszego domu gotowej choroby… W każdym razie – Przyszła Mamo, nie obwiniaj się, że nagle gorączkujesz lub że katar czy kaszel męczą Ciebie i Twojego Maluszka. Wirusy atakują ludzi od wieków, nie bacząc, że oto teraz musisz szczególnie
o siebie dbać. Do szybkiego wyleczenia wystarczy wiedza, jakie leki w ciąży można przyjmować. Tak, aby wykluczyć uszkodzenie płodu oraz – farmakologicznie wywołane -poronienie. Naczelna zasada brzmi: wszystkie przyjmowane witaminy czy ogólnodostępne leki MUSI zatwierdzić twój lekarz! Nawet niektóre krople do nosa są niebezpieczne dla prawidłowego rozwoju trzymiesięcznego płodu, warto więc wyostrzyć czujność i dopóty to możliwe, stosować naturalne metody w walce z przeziębieniem. Czosnek i cebula mogą ratować nasz zarażony organizm z siłą niejednego antybiotyku – jednak w wypadku tych specyfików, mamy pewność, że nie zaszkodzą nam i mieszkającemu w brzuszku dziecku. Na zatkany nos pomoże wąchanie chrzanu lub żucie przyprawy z goździków. Zielone światło ma także witamin C, ALE tylko ta, występująca w oryginalnej postaci, czyli w soku cytrusowym i w herbacie z cytryną. Gdy nieżyt nosa utrudnia oddychanie (zwłaszcza w nocy jest to dokuczliwe), sięgnijmy po roztwór soli morskiej lub dostępną bez recepty sól fizjologiczną. Zdecydowaną ulgę zapchanym zatokom przyniosą inhalacje wodą z dodatkiem olejku miętowego czy eukaliptusowego. Skórę pod nozdrzami śmiało można smarować majerankową maścią (do kupienia w każdej aptece). Powodem wczesnego porodu może stać się silny, niezaleczony kaszel. Strzegąc przed nim siebie i swoje dziecko, skorzystaj Droga Mamo z babcinych sposobów – przygotuj roztwór z siemienia lnianego (łyżeczkę nasion zagotuj przez dziesięć minut w szklance wody) i pij go dwa razy dziennie wraz z dodatkiem miodu. Gdy kaszel jest suchy, można wspomóc się mieszkanką soku z cytryny z oliwą z oliwek – wlej wszystko do szklanki, a następnie pij trzy razy dziennie, po jednej łyżeczce. Podobnie działa pokruszony i zagotowany w wodzie imbir, jak również napar z prawoślazu oraz lukrecji. Specyfik ów działa przeciwzapalnie i wykrztuśnie, choć wiele ciężarnych narzeka, że powoduje też u nich odruch wymiotny lub zamienia pokasływanie w kaszel mokry. Wówczas można się ratować syropkiem z czosnku (kilka zmiażdżonych ząbków wymieszaj z sokiem z dwóch cytryn i zalej przegotowaną, chłodną wodą). Miksturę przechowaj przez kilka dni w ciemny słoiku. Staraj się pić kilka razy dziennie. Najważniejsze, być nie denerwowała się z powodu przeziębienia – zdarza się ono każdemu, także ciężarnym mamusiom.

Leki utrudniające zajście w ciążę

katarzynanowakoska — Fri, 16 Sep 2011 11:30:39 +0000

Pary starające się o dziecko, prócz uzbrojenia się w ogromną cierpliwość, a także przy założeniu, że u jednych poczęcie zachodzi błyskawicznie, u drugich zaś – z racji różnych przyczyn – będzie znacznie odłożone w czasie, mogą (dla tzw. świętego spokoju) zdecydować się wstępną analizę, czy (prowadzony przez przyszłych rodziców) tryb życia należy do zdrowych / intensywnych / sprzyjających zapłodnieniu i rozwojowi komórki jajowej. Trudnością w stworzeniu potomka często są przyjmowane przez nas leki. Na przykład, jeśli któreś z partnerów, przy użyciu środków farmakologicznych, chroni się przed wysokim ciśnieniem lub przed atakiem padaczki – wówczas to staranie się o dziecko trzeba skonsultować z lekarzem. Jego zadaniem jest uświadomienie nas, czy możemy na jakiś czas zrezygnować z przyjmowanych specyfików, a jeśli nie, to czy istnieje wówczas ryzyko, że urodzimy niepełnosprawne dziecko lub że ciąża będzie zagrożona albo niebezpieczna dla naszego życia. Dopiero mając pełnię informacji, podejmijmy decyzję rozsądną dla nas i dla naszego upragnionego maleństwa. W dylemacie ciąża a leki niechaj przeważy zdrowy rozsądek, gdyż nierzadko odstawienie medykamentów naraża kobietę lub mężczyznę na powikłania chorobowe, a z kolei stałe ich przyjmowanie przed poczęciem oraz w trakcie dziewięciu miesięcy, może działać bardzo niekorzystnie na rozwój płodu. Pamiętajmy bowiem, że dziecko odżywia się poprzez łożysko matki i na tej drodze może wchłaniać szkodliwe substancje. A większość lekarstw właśnie ma nieskomplikowaną budowę cząsteczkową, błyskawicznie przepuszczaną przez system krwionośny. Niektóre, od dawna dawkowane przez nas, środki utrzymują się w organizmie kilka miesięcy – to istotna informacja, bo przecież w pierwszych tygodniach życia dziecka, kobieta często jeszcze nie wie, że jest w ciąży. Do wyjątkowo toksycznych lekarstw należą: Polopiryna, wszelkie Sulfonamidy, Detreomycyna, środki przeciwbólowe, oparte na takich składnikach jak Mesteron Antineuralgiae Metandren Cofedon Omnadren Metindol Metizol Nevigramon Methylothiouracilum, pochodne szczepionek z chininą, kodeina oraz leki przeciwcukrzycowe. Ponadto, pamiętajmy, że przygotowując się do roli rodziców, powinniśmy być pod stałą opieką specjalistów. Często nawet – samodzielnie dawkowane – tabletki ziołowe oddziałują negatywnie na naszą płodność, a następnie na przebieg nowopowstałej ciąży.

Odruchy bezwarunkowe u noworodka

katarzynanowakoska — Wed, 17 Aug 2011 10:21:45 +0000

Każda mama z niezwykłą uwagą śledzi rozwój swojego maluszka, i nie jest ważne czy jest on noworodkiem, czy za miesiąc skończy 18 lat. To jej dziecko i jego prawidłowy rozwój psychiczny jak i fizyczny jest prawdopodobnie najważniejszą rzeczą na tej planecie.

Najtrudniejszy orzech do zgryzienia jest w przypadku noworodków, ponieważ znacznie różnią się one od ludzi dorosłych, a nawet troszkę starszych dzieci. Rodzice mogą mieć problem z odróżnieniem które zachowania są normalne, a które mogą być oznaką nieprawidłowości w rozwoju. Jeśli jednak malec nie rozwija się do końca nie musi to oznaczać, że będzie chorym, niepełnosprawnym dzieckiem. Warto więc wcześnie zgłosić się do pediatry, by jak najwcześniej wykryć wadę i podjąć działania mające na celu przywrócenie maluszka do zdrowia.

Noworodek może się wydawać nieco nieproporcjonalny, jego główka jest bowiem znacznie większa od reszty ciała oraz może być nieco zniekształcona po porodzie. Bobas przyjmuje pozycję płodową, co oznacza zginania, podciąganie kończyn. Jego skóra natomiast jest różowa i bardzo cienka. Tym co jednak wyróżnia maleństwo i świadczy o prawidłowym rozwoju niemowlaka i noworodka są odruchy bezwarunkowe, utrzymujące się do około 4-6 miesiąca życia dziecka. Ich brak lub zbyt długie utrzymywanie wymaga przebadania przez lekarza-pediatrę. Ich występowanie najprawdopodobniej zostało sprawdzone w szpitalu, warto jednak to powtórnie sprawdzić w domowym zaciszu.

Oto krótka lista odruchów występujących u noworodka:

1. Odruch Moro – dziecko leżąc na brzuszku wyciąga nóżki i palce, gdy coś je zaskoczy, np. zostanie zbyt szybko położone do łóżeczka lub usłyszy hałas.

2. Odruch Babińskiego – podczas łaskotania po podeszwie, dziecko prostuje największy palec, a pozostałe zgina. Odruch występuje do 6 miesiąca życia

3. Odruch Rootinga – dotknięte w policzek dziecko, odwraca główkę w stronę bodźca i otwiera usta, jakby przygotowywało się do ssania. Pojawia się u dzieci do 3-4. miesiąca.

4. Odruch chodzenia – trzymany pod pachą malec udaje, że chodzi. Podnosi najpierw jedną, a \ potem drugą nogę. Takie zachowanie można zaobserwować do 2. miesiąca życia.

5. Odruch chwytania – jest podobnież dowodem na to, że ludzie pochodzą od małp, które urodzone na drzewie musiały chwytać się gałęzi, by przeżyć. Po położeniu na wewnętrznej stronie dłoni palca, maluszek zaciska swoją piąstkę.

Na nieprawidłowości w rozwoju dziecka może wskazywać odchylanie główki i wyginania ciałka do tyłu, niesymetryczne wyginanie i przechylania ciała, rozbiegany wzrok, zbyt duża senność, zwiększone napięcie mięśniowe w kończynach oraz brak odruchu ssania lub problemy z prawidłowym ssaniem. Każde z wymienionych zachowań może być przyczyną poważnej choroby, dlatego obowiązkowo należy odwiedzić pediatrę, by albo uspokoił, albo odpowiednio wcześnie wykrył wadę.

„Pierwszy krok” mamy – kiedy wrócić do pracy?

katarzynanowakoska — Thu, 04 Aug 2011 09:58:55 +0000

Od początku ciąży, przez cały czas od narodzin swojej pociechy twoja uwaga koncentrowała się tylko i wyłącznie nad dzieckiem. Po pewnym czasie uświadamiasz sobie, że zapomniałaś o sobie, a niezwykle ważne jest, aby szczęśliwe dziecko, miało szczęśliwą mamę.

Maluch od razu wyczuwa twoje złe samopoczucie czy przygnębienie. Musisz więc nauczyć się łączyć dbanie o dobro dziecka z pielęgnacją własnej higieny psychicznej.

Co więcej, kiedy twój maluch zacznie już stawiać pierwsze kroki, powinnaś powoli zacząć się zastanawiać nad postawieniem własnego, pierwszego kroku w życiu „mamy pracującej”.

Powrót do pracy po urlopie macierzyńskim dla jednych mam jest upragniony i oczekiwany, dla innych natomiast wiąże się ze stresem i ciągłym myśleniu o tym, że nikt nie zaopiekuje się ich maleństwem lepiej niż one same.

Bardzo wiele kobiet, które nie są zmuszone sytuacją do powrotu do pracy rezygnuje i postanawia zostać w domu. Niestety bardzo duży ich procent uświadamia sobie po czasie, że w jakimś sensie zatraciły „siebie” na rzecz bycia idealną mamą i panią domu. Aby zachować równowagę kobieta powinna stworzyć własny plan działania, w którym żadna z jej życiowych ról nie będzie mniej ważna. Oczywiście nie jest to takie proste, jednak aby nie mieć później pretensji do samej siebie, należy postawić ten „pierwszy krok”.

Kobiety same wychowujące dziecko są wręcz zmuszone do podjęcia pracy zaraz po zakończeniu urlopu macierzyńskiego. Warto wiedzieć, że w ich sytuacji przysługuje świadczenie rodzinne, tak zwany dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Dodatek ten jednak otrzymuje się jedynie w przypadku, gdy nie ma zasądzonych alimentów na dziecko.

Jak pomóc dziecku w pierwszych krokach?

katarzynanowakoska — Sun, 29 May 2011 21:36:41 +0000

Nie próbuj małego popędzać i nie martw się, jeżeli robi postępy bardzo powoli. Gdy stanie już na dwóch nogach (etap 1), możesz mieć absolutną pewność, że będzie chodził. Jeżeli cokolwiek złego działoby się, z jego nogami, koordynacją ruchową lub równowagą, pozostałby na etapie siedzenia/raczkowania i nigdy nie stałby się istotą dwunożną. Daj mu tyle czasu, ile potrzebuje.

Daj dziecku możliwość ćwiczenia już opanowanych umiejętności. Na trzecim etapie nauki możesz np. sprawić małemu dużo przyjemności, ustawiając czasem meble w taki spos6b, żeby mógł samodzielnie obejść cały pokój albo nawet przedostać się z jednego pokoju do drugiego. Na etapie czwartym i piątym małemu będzie się podobać zabawa w „spacer do mamy”, jeżeli usiądziesz na podłodze w takim miejscu, żeby musiał przejść dwa kroczki w celu znalezienia się w twoich ramionach.

Pamiętaj, że dziecko jednocześnie uczy się innych rzeczy. Nauka chodzenia przypada u dziecka na ten sam czas, co nagły zryw zdobywania wiedzy o świecie i uczenia się nowych słów. Codziennie ma tylko ograniczona ilość czasu, kiedy nie śpi, i niekiedy będzie wolał bawić się, niż ćwiczyć chodzenie. Jeżeli nie widać postępów w chodzeniu, zastanów się, czy przypadkiem mały nie robi nagłego postępu w innej dziedzinie.

Chroń małego przed upadkami i strachem, który mogą powodować. Wprawdzie mały przyzwyczaił się do upadków z pozycji siedzącej, ale kiedy już stoi i wtedy się przewróci, możne się przestraszyć, szczególnie jeśli uderzy się w głowę. Po kilku kolejnych takich doświadczeniach może na parę tygodni zrezygnować z prób chodzenia, pomyśl wiec o zapewnieniu mu bezpieczeństwa.

Chodzenie

katarzynanowakoska — Sun, 29 May 2011 21:22:17 +0000

Etap l. W pierwszym etapie niemowlak, który nauczył się już podciągać do pozycji stojącej po kratkach łóżeczka i ciężkich sprzętach domowych, opanowuje chodzenie przy meblach, przesuwając przy tym obie raczki w jedna stronę tak, że przez moment jego r6wnowaga jest zachwiana, a potem przesuwa po kolei stopy, aż znowu stanie prosto. Nie opiera całego ciężaru ani na samych stopach, ani nawet na stopach wspieranych tylko jedna ręką.

Etap 2. Drugi etap to 0 wiele efektywniejszy i pewniejszy rodzaj chodzenia przy meblach. Mały odsuwa się nieco od swojego oparcia tak, że cały ciężar jego ciała spoczywa na stopach, a ręce służą tylko do utrzymania r6wnowagi. Zamiast przesuwania obu rąk naraz, kiedy chce gdzieś przejść, mały przekłada teraz jedna rękę nad drugą. Pod koniec tego etapu porusza już rękami i stopami rytmicznie, tak że w pewnym momencie opiera się tylko na jednej stopie i jednej ręce, podczas gdy pozostała para jest w ruchu.

Etap 3. Trzeci etap umożliwia większą ruchliwość dziecka, kt6re uczy się pokonać małe odległości miedzy dwoma meblami. Jeżeli meble są odpowiednio ustawione, małemu uda się teraz obejść pok6j dookoła, jeżeli „pomaszeruje” wzdłuż kanapy, przejdzie do parapetu, potem do krzesła … Pokona każdą przestrzeń 0 szerokości jego rozłożonych ramion, nie potrafi jednak jeszcze puścić jednego mebla, dopóki druga ręka nie chwyci czegoś innego.

Etap 4. Czwarty etap przynosi pierwszy krok dziecka, wykonany „bez trzymania”. Teraz mały może trafić na przestrzeń większą niż rozstaw jego ramion. Będzie trzymał się mebla, postawi stopę w środku pokonywanej przestrzeni, puści to, na czym się opierał, i wykona pierwszy chwiejny krok, aby druga raczka chwyci następny mebel. Kiedy maluch potrafi już pokonać małą przestrzeń w ten sposób, potrafi samodzielnie stać, 0 nic się nie upierając, często odkrywa ten fakt przez przypadek. Może na przykład stać, przytrzymując się o krzesła, kiedy zauważy, że idziesz do niego z jego kubeczkiem.

Stawanie

katarzynanowakoska — Sun, 29 May 2011 21:05:34 +0000

Nauka siadania i raczkowania często idą w parze i są zakończone około dziewiątego lub dziesiątego miesiąca. Stawanie i chodzenie to zdecydowanie późniejsze osiągnięcia.

W szóstym miesiącu niemowlęta uwielbiają, kiedy trzyma sie je na kolanach w pozycji stojącej i zachowują sie wtedy tak, jak gdyby „skakały” na trampolinie – zginając i prostując oba kolana na raz.

W ciągu siódmego miesiąca zaczynają przy takiej zabawie zginąć nogi na zmianę, zamiast obu na raz. „Tańczą” raczej, niż „skaczą”, często stawiają jedna stopę na drugiej, wyciągają te spod spodu, a potem zaczynają wszystko od początku.

Na tym etapie niemowlę nie jest jeszcze w stanie utrzymać na nogach swojego pełnego ciężaru, Nawet nie „myśli o ruchu naprzód”, tak jak w momencie, kiedy zaczyna raczkować. Zwykle do około dziewiątego miesiąca nie wpada na pomyśl, ze stopy mogą służyć do poruszania ciała naprzód. W dziewiątym miesiącu tańczące ruchy i stawianie jednej stopy na druga ustępują miejsca zdecydowanemu umieszczaniu jednej stopy przed druga, Mały „idzie” dwa kroki do końca twojego kolana, a potem upada, chichocząc, Jeżeli jest bezpiecznie podtrzymywany, mając stopy na podłodze, a twoje ręce przejmują większość ciężaru jego ciała, może teraz mieć przyjemność ze zrobienia kilku chwiejnych kroków.

W dziesiątym miesiącu kontrola mięsni zwykle schodzi w dol., osiągając kolana i stopy. Niemowlak wreszcie może utrzymać cały swój ciężar, stojąc prosto na płaskich stopach i usztywnionych kolanach, ale ciągle jeszcze pochyla sie lekko w przód na wy6sokość bioder. Osiągnął w staniu taki sam etap jak w szóstym miesiącu w siedzeniu. Może stać, ale nie może utrzymać równowagi.

Kiedy niemowlę może juz utrzymać cały swój ciężar i stać równo na podłodze pod warunkiem, ze ktoś pomaga mu utrzymać równowagę, wkrótce nauczy sie sam podnosić sie do pozycji stojącej, gdy znajdzie jakieś oparcie. Większość niemowląt będzie to robić przed ukończeniem roku, zaczynając od wciągania sie – kawałek po kawałku – po kratkach łóżeczka lub kojca. Jeżeli dasz mu okazje – siadając na podłodze – wykorzysta ciebie w ten sam sposób, najpierw docierając do ciebie metodą raczkowania, a potem wspinając sie po twoim ubraniu, aby wreszcie tryumfalnie stanąć i łapać równowagę. trzymając ci za włosy.

Raczkowanie

katarzynanowakoska — Sun, 29 May 2011 20:18:30 +0000

Bardzo wiele niemowląt uczy się raczkowania w tym samym momencie co samodzielnego siedzenia. Podczas ćwiczenia i tych dwóch czynności można dostrzec wiele podobieństw. W szóstym miesiącu dziecko może samodzielnie usiedzieć prosto tylko przez krótki moment, później traci równowagę i się przewraca. Potrafi również przyjąć odpowiednią pozycję do raczkowania, ale nie wie jak ruszyć do przodu. W dziewiątym miesiącu te dwie czynności są już przez niego opanowane. Siedzi samodzielnie mogąc jednocześnie bawić się zabawkami, które leżą przed nim, a raczkując potrafi przemieścić się w miejsce które chce. Jeżeli niemowlę nie czy się tych czynności w tym samym momencie, z pewnością najpierw nauczy się siadać, a później raczkować, nie odwrotnie. Zdarza się również ze już roczne dziecko nie ma pojęcia o raczkowaniu. Nie należy się tym absolutnie przejmować. Opóźnione raczkowanie z pewnością nie jest sygnałem, że nasze dziecko nie rozwija się prawidłowo.

Przez raczkowanie najczęściej rozumiemy przemieszczanie się w pozycji, w której dziecko opiera się na dłoniach i kolanach. Jednak bardzo często maluchy obierają przeróżne techniki raczkowania. Może być w tym trochę ślizgania się, a nawet turlania. Dzieci, które wcześniej opanowały technikę siedzenia, mogą zamiast raczkowania przemieszczać się ślizgając się na pupie i odpychając jedną rączką. Najczęściej pomijają one w ogóle etap raczkowania i po „śliganiu się na pupie” przechodzą od razu do pociągania się i wstawania na nóżki. Są również dzieci które raczkują nie na kolanach ale na stopach. Wszystko zależy od tego co będzie dla dziecka wygodniejsze i jak będzie mu się szybciej przemieszczało. Bo przecież cel jest zawsze ten sam – naturalna potrzeba uczenia się i rozwoju i dojście do zabawki czy innej interesującej rzeczy znajdującej się na podłodze.